Benen omhoog aan de Parade
door Marieke von Berg. Brabants Dagblad, vrijdag 09 januari 2009
Hij is zo charismatisch, vertelt Veronique Bosmans. "Johannes uhh, hoe heet hij ook alweer? Nou, ik sta in ieder geval wel met de paus op de foto." Ondanks dat de naam haar even ontschiet, wil Bosmans het publiek deelgenoot maken van een heel bijzondere ontmoeting met de Paus Johannes Paulus II. Zonder het van tevoren te weten, maakt zij donderdagavond in Theater aan de Parade deel uit van de première-avond van Onze Paradeverhalen.
Foto: Marc Bolsius
De verhalen die alle Paradeliefhebbers konden inzenden, worden deze avond tot leven gebracht tijdens de voorstelling. Theater Draad vraagt aan de mensen in de zaal hun verhaal te doen. Hartelijk wordt er gelachen om de anekdote van Bosmans, die het podium opgetrokken is. ,,Er stonden ontzettend veel mensen met broodjes klaar, maar het plein was leeg. Er mocht niemand op. Ik wel, omdat ik woonde op de Parade. Stond ik daar met die bloemen, voor de pausmobiel. Hij keek me recht in de ogen aan. Dat was heel speciaal. Toen ben ik ook een keer in Rome geweest, en toen was hij er niet." Haar verhaal wordt door Theater Draad aan haar teruggeven door drie acteurs en muzikanten, die de anekdote naspelen. En dan wordt de Bossche nagedaan als wanhopig zwaaiend naar het balkon op het Sint-Pietersplein.
'Onze Paradeverhalen' is een initiatief van Imke van Dillen, van Orgidee. Op het podium brandt een kaars in de kandelaar van Marianne van Heeswijk, die zich voor het ontwerp door alle 350 Paradeverhalen heeft laten inspireren. In de pauze heeft Van Dillen ervoor gezorgd dat er een portrettengalerij van 'goeie kerels voor de stad', gemaakt door Hanneke Gommers, te bekijken is.
De avond is een feest van herkenning, zo blijkt uit de 'oh ja, daar was ik ook bij' geluiden uit de zaal. Het gedicht van toneelmeester van het theater Gé van Berkel zet meteen de juiste toon: de kathedraal wordt één met het plein, de zwermen vogels, de opgewonden gesprekken, mensen die patat eten.
Een vrouw neemt het publiek zestig jaar terug in de tijd. Zelfs in de oorlogstijd speelde zij met de andere kinderen uit de Kerkstraat op het plein. Ook kan het publiek de opera-avond zeker nog voor de geest halen die Harry Vermeulen, directeur van Theater aan de Parade aanhaalt. ,,En toen vlogen die tjilpende vogels over, precies op het goede moment. En het jaar daarna een sirene van de brandweer."
Tony van der Meulen haalt herinneringen op met de oud-bisschop Jan Bluyssen.
Bosschenaar Berti van de Water is naar de voorstelling gekomen om wat meer over Den Bosch te weten te komen en de mentaliteit van de Bosschenaren. ,,Ik woon er nu vijftig jaar, maar heb altijd zo hard gewerkt dat ik daarvoor heel weinig van Den Bosch heb gezien. ,,Ik vond het prachtig, laat hij na afloop weten."
Het ruime denken van een verhalenverteller uit Gemonde wordt met luid applaus beloond. Hij vertelt in de zaal dat hij tien jaar aan de Parade heeft gewerkt. ,,Ik was altijd hard aan het werk en dan zag ik iedereen met zijn benen omhoog zitten en een Bossche bol eten."
Maar wat het meest is blijven hangen is de ontmoeting met een junk. ,,Hij vroeg je dan om een gulden. Ik werd zo kwaad als mensen tegen hem zeiden 'zoek maar een baan'. Ik at wel eens een boterhammetje met hem. Hij was dan zo blij. 'Jij praat met me', was zijn reactie."
,,Ik vond het zo mooi. Hoe ze die verhalen zo snel in beeld kunnen brengen?" Tineke van de Ven heeft spijt dat ze haar hand niet heeft opgestoken om haar verhaal te doen.
Naast de Parade-film van Frank van Osch krijgt na afloop ook Van Dillen een warm applaus. Ze geeft de honderden bezoekers nog een hoopvolle boodschap mee naar huis. ,,Met dit project heb ik vooral een enorme kracht in de stad geproefd. Houd deze inspiratie vast, zou ik zo zeggen."Op zondag 16 maart jl. speelde Theater Draad ten bate van Kika in licht + ruimte in Abcoude. De voorstellingen van dit gezelschap zijn geënt op de werkwijze van Playback Theatre, een vorm van improvisatietheater die in de hele wereld wordt beoefend - nu dus ook in Abcoude. En dat betekende dat het publiek aangever was tijdens deze voorstelling. Verhalen en gebeurtenissen uit het eigen leven werden direct teruggespeeld door de acteurs en muzikant; de ene keer meer beeldend, de andere keer meer verbaal of muzikaal.
